Ο Σέργιος, η Μαρίνα, η Λουκία, ο Νικηφόρος, η Άννα και η ελληνική οικονομία βρίσκονται σε κρίσιμη καμπή. Έχουν περάσει καλύτερες μέρες, αλλά και ταλαιπωρηθεί από τραυματικές εμπειρίες. Ο πόνος όμως είναι πρόσφορος για νέα γνώση. Όχι απαραίτητα αυτή που πλασάρουν οι «ειδικοί», αλλά εκείνη που μπορεί ενδογενώς να υποκινηθεί από τις «συναντήσεις» των ηρώων με ανθρώπους, σχέσεις, καταστάσεις, πράξεις, ιδέες, συναισθήματα, ταυτίσεις και εξαρτήσεις, σε πόλεις και τόπους όπως η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, η Νέα Υόρκη, η Νάπολη ή οι Κυκλάδες. Από το 1989 και την πτώση του τείχους του Βερολίνου, το success story της δεκαετίας του ’90 και τις χρηματιστηριακές φούσκες, μέχρι την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 και το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας, οι πρωταγωνιστές ερωτεύονται, υποφέρουν από την «έλλειψη», αποζητούν την «απόλαυση», επιδιώκουν τη «μετουσίωση» και εντέλει επιχειρούν να ξεκολλήσουν από τις νοσταλγικές καθηλώσεις και να κάνουν τις υπερβάσεις τους. Κάποιοι θα είναι πιο τυχεροί, αφού οι καινούργιες συναισθηματικές τους επενδύσεις θα καλύψουν τις βαθύτερες επιθυμίες τους, άλλοι απλώς θα συμβιβαστούν. Πάντως, η «επανεκκίνηση της επιθυμίας» φαίνεται να απασχολεί τον οικονομολόγο Σέργιο Μπράτση περισσότερο από την επανεκκίνηση της οικονομίας και δικαίως, αφού η ζωή και ο έρωτας επεκτείνονται πολύ πέραν των οικονομικών κύκλων. Και η ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ μπορεί ακριβώς να διαβαστεί ως ένα μυθιστόρημα για τη ζωή και τον έρωτα ανάμεσα στους οικονομικούς κύκλους.
