Μετάφραση: Σοφία Λαζαρίδου

Το άρθρο Φύλαξε μου τις αγελάδες εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

μεταφρασμένα από τα ρωσικά.

Το βιβλίο περιέχει τα εξής διηγήματα:

Πολζουνκόφ

Ο κύριος Προχάρτσιν

Διήγημα σε εννέα επιστολές

Μετάφραση από τα ρωσικά: Ελένη Κατσιώλη

Από την εισαγωγή

Η λογοτεχνική δημιουργία του Φιόντορ Ντοστογέφσκι θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο καθαρά ορατές περιόδους. Η πρώτη είναι μια μικρή περίοδος, από το 1845 έως το 1849, στη διάρκεια της οποίας κάνει τα πρώτα βήματα στη λογοτεχνία. Παράλληλα αναμειγνύεται με την πολιτική οργάνωση των Ουτοπιστών Σοσιαλιστών με εμπνευστή τον Πετρασέφσκι. Έχοντας γλιτώσει με χάρη τη θανατική ποινή, η οποία μετατράπηκε σε καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία, μας χάρισε το σπουδαίο ντοκουμέντο για τη ζωή στη φυλακή Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων. Η δεύτερη περίοδος της ζωής του διαιρείται σε δύο μέρη, από την απελευθέρωσή του το 1854 έως το 1859 που ήταν υποχρεωμένος να ζει στη Σιβηρία, και την επιστροφή του στην Πετρούπολη έως το τέλος της ζωής του το 1881, κατά την οποία θα μας χαρίσει τα μεγάλα έργα.

Τα τρία διηγήματα που περιέχονται σε αυτήν τη συλλογή είναι πρώιμα έργα, μεταξύ 1846 και 1847, έργα τα οποία δεν συμπεριλήφθηκαν στις σοβιετικές συλλογές. Προσπάθησε να τα δημοσιεύσει σε σατιρικό περιοδικό, αλλά δεν πέρασαν από τη λογοκρισία. Αντίθετα με τον προγενέστερό του Γκόγκολ, που θέλει να ξυπνήσει στον αναγνώστη τη συμπάθεια για τον «ταλαίπωρο άνθρωπο», ο Ντοστογιέφσκι θέλει να δώσει στον κατώτερο πάμπτωχο δημόσιο υπάλληλο Ντεβούσκιν, τον ήρωα του μυθιστορήματος Φτωχοί άνθρωποι, την ευκαιρία να μιλήσει για ό,τι τον προσβάλλει. Η ομιλία του Ντεβούσκιν αντικατοπτρίζει το ψυχολογικό σύμπλεγμα ενός ταπεινωμένου και προσβεβλημένου ατόμου.

Για κάποιον λόγο ο Ντοστογέφσκι, διαβάζοντας στη φυλακή τη Βίβλο στράφηκε στη θρησκεία με έναν δικό του μοναδικό τρόπο.

Το άρθρο Διηγήματα Ντοστογέφσκι εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Συγγραφέας: Νίκος Τράντας

Ο Νίκος Τράντας ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει μακρά και ποικίλη καριέρα τόσο στον ιδιωτικό όσο και τον δημόσιο τομέα, καθώς και συγγραφικό έργο στις κοινωνικές επιστήμες και τη λογοτεχνία. Παρότι συχνά πέφτει στην παγίδα να νοσταλγεί το παρελθόν, εξακολουθεί να πιστεύει ότι η νοσταλγία θα πρέπει να αφορά την εποχή που δεν έχει έρθει ακόμα.

Το άρθρο Μεικτή πραγματικότητα εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Η Ζεμάιτε αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη συγγραφέα της Λιθουανίας, Στις τρεις νουβέλες που περιλαμβάνει ο τόμος περιγράφονται με ρεαλιστικό ύφος και δημώδη, λαϊκή γλώσσα, προβλήματα της εποχής εκείνης στη λιθουανική επαρχία, όπως η κακοπαντρεμένη νύφη, η δυστυχία που φέρνει η κυριαρχία του χρήματος στη ζωή των απλών ανθρώπων, αλλά και η ευτυχία και η δύναμη που αντλείται από το αν ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει τον ή την σύντροφο που επιθυμεί, χωρίς παρεμβάσεις άλλων, κυρίως κοινωνικοοικονομικού χαρακτήρα.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα των τριών ιστοριών είναι αφ’ ενός το φυσικό τοπίο της λιθουανικής επαρχίας, που περιγράφεται με λυρισμό και βαθιά αγάπη, αλλά και ως σταθερή αξία, σε αντίθεση με την ευμετάβολη συμπεριφορά και το αβέβαιο πεπρωμένο των ανθρώπων, σαν, θα έλεγε κανείς παρηγοριά για μια σκληρή ζωή.

Το άρθρο Η νύφη εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Η Σίγκριντ Ούντσετ (Sigrid Undset, 20 Μαΐου 1882 – 10 Ιουνίου 1949) ήταν Νορβηγίδα μυθιστοριογράφος, που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1928. Η Ούντσεντ γεννήθηκε στο Καλουντμπόργκ της Δανίας, αλλά η οικογένειά της μετακόμισε στη Νορβηγία όταν εκείνη ήταν δύο ετών. Το 1924 ασπάστηκε τον καθολικισμό. Διέφυγε από τη Νορβηγία και κατέφυγε στις ΗΠΑ το 1940 εξαιτίας της αντίθεσής της στη Ναζιστική Γερμανία και τη γερμανική κατοχή, αλλά επέστρεψε μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945. Το γνωστότερο έργο της είναι το Kristin Lavransdatter (το όνομα της πρωταγωνίστριας), μια τριλογία για τη ζωή στη Νορβηγία τον Μεσαίωνα, γύρω στο 1300 μ.Χ., που απεικονίζεται μέσω των εμπειριών μιας γυναίκας από τη γέννηση μέχρι τον θάνατό της. Οι τρεις τόμοι της εκδόθηκαν από το 1920 ως το 1922 και τιτλοφορούνται: Το στεφάνι (Kransen), Κυρά του σπιτιού (Husfrue) και Ο σταυρός (Korset). Η Ούντσετ ξεκίνησε το συγγραφικό της έργο σε ηλικία 22 ετών, και παρά τις πρώτες απορρίψεις εκ μέρους εκδοτών, γνώρισε στη συνέχεια μεγάλη επιτυχία. Πειραματίστηκε με νεωτεριστικά σχήματα λόγου στα μυθιστορήματά της, όπως ο εσωτερικός μονόλογος. Στα έργα της πραγματεύεται με ρεαλισμό ζωές απλών ανθρώπων της Νορβηγίας, τόσο κατά τον Μεσαίωνα όσο και συγχρόνων της, με κύριο θέμα τον έρωτα, τον γυναικείο ρομαντισμό και τη γυναικεία απιστία, τον γάμο και τις σχέσεις. Συχνά θεωρήθηκε προκλητική για τα ήθη της εποχής, καθώς οι ηρωίδες της ήταν πολλές φορές άπιστες σύζυγοι. Τα μυθιστορήματά της είναι αφενός ιστορικά–κοινωνιολογικά (όταν πρόκειται για την εποχή του νορβηγικού Μεσαίωνα), αφετέρου υπαρξιακά και αισθηματικά. Έγινε μέλος της Ένωσης Νορβηγών Συγγραφέων το 1907 και από το 1933 ως το 1935 ήταν επικεφαλής του Λογοτεχνικού Συμβουλίου της, υπηρετώντας τελικά ως πρόεδρος της ένωσης από το 1936 ως το 1940. Η Ούντσετ πέθανε σε ηλικία 67 ετών στο Λιλλεχάμερ της Νορβηγίας, όπου είχε ζήσει από το 1919 ως το 1940. Στο ίδιο μέρος αναπαύονται η κόρη της και ο γιος της, ο οποίος σκοτώθηκε πολεμώντας τους Γερμανούς όταν εισέβαλαν στη Νορβηγία.

Μετάφραση και επίμετρο: Σωτήρης Σουλιώτης

Επιμέλεια: Βίκυ Πορφυρίδου

Το άρθρο Kristin Lavransdatter – Το στεφάνι εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Ο ήρωας, ένας νεαρός απ’ τη Θεσσαλονίκη, αυτοεξόριστος και κυνηγημένος από θεούς και δαίμονες, περιφέρεται σε Δύση και Ανατολή, από τη Σουηδία ώς την Τυνησία και από την Τουρκία ώς το Αφγανιστάν… Ανάμεσα σε τυχοδιώκτες, παιδιά των λουλουδιών, επαναστάτες, τσαρλατάνους, βαποράκια και ναρκομανείς, απατεώνες αλλά και ανθρώπους της Γνώσης και της Δύναμης, καταγράφει με ρυθμό και χιούμορ τη ‘’δική’’ του ιστορία.

Κάποτε στη μακρινή Ινδία περιμένει ο θείος Χάρις…

Συγγραφέας: Κλέων Αρζόγλου – Βιβλιονέτ

Το άρθρο Εγώ κι ο θείος Χάρις εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Ελίζαμπεθ Στήβενσον, μετέπειτα Γκάσκελ γεννήθηκε το 1810 στο Τσέλσι του Λονδίνου. Το 1832 παντρεύτηκε τον ιερέα Γουίλιαμ Γκάσκελ, που ως διανοούμενος την στήριξε στην επιλογή της να ασχοληθεί με την λογοτεχνία. Διατηρούσαν μάλιστα και ένα από τα πιο γνωστά φιλολογικά σαλόνια της βικτοριανής Αγγλίας. Υπήρξε προσωπική φίλη του Καρόλου Ντίκενς. Το 1848 εξέδωσε ανώνυμα το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο Mary Barton. Από τα πιο γνωστά έργα της είναι το “Cranford” (1853), το “North and South” (1854) και το τελευταίο της Wives and Daughters (1865). Ήταν επίσης δημοφιλής για τις ιστορίες φαντασμάτων ή γοτθικού τρόμου όπως ήταν γνωστές, που έγραφε όταν ο φίλος της Κάρολος Ντίκενς τις δημοσίευσε στο περιοδικό του “Household Words”. Πέθανε το 1865 στο Χόλιμπουρν.

Νυχτερινός Διαβάτης

Το άλλο ρούχο του φόβου

Μια ματιά στον κόσμο της Τζέιν Όστεν

Μια ματιά στον κόσμο του Ονορέ ντε Μπαλζάκ

Μια ματιά στον κόσμο της Ελίζαμπεθ Γκάσκελ

Το άρθρο Λαίδη Λάντλοου εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Πόσο πιθανό είναι ο γενετιστής καθηγητής, Έντουαρντ Χάρινγκτον, να καταφέρει να επαναφέρει στη ζωή όντα που έχουν εκλείψει από καιρό, να τα κλωνοποιήσει, αλλά και να δημιουργήσει νέα από τη μίξη του DNA τους; Είναι, από κάποιο παιχνίδι της μοίρας, ο νεαρός Ελληνοαμερικανός τυχοδιώκτης, Σπύρος «Ντοκ» Μπιουκάναν, αυτός που θα τον βοηθήσει να μετατρέψει τα δημιουργήματά του σε μικρούς Θεούς ή τελικά θα τον αποτρέψει να υλοποιήσει τα παρανοϊκά του σχέδια; Ποιος από τους δυο θα κερδίσει την καρδιά της σαγηνευτικής Νάταλι;

Η ανθρώπινη παράνοια οδηγεί νομοτελειακά την ανθρωπότητα στην αυτοχειρία και το χάος φαντάζει πιο κοντινό από ποτέ.

Η εποχή των κλώνων βίαια ανατέλλει.

Θα έχει το ηθικό, και όχι μόνο, δικαίωμα ο άνθρωπος να γίνει Θεός στη θέση Του; Μπορεί να μειώσει την εντροπία στην αταξία που προκαλεί ολοένα και περισσότερο ο ίδιος στο σύστημα που ο Θεός κάποτε «εν σοφία εποίησεν»;

Συγγραφέας: Περικλής Μπέλλας – Βιβλιονετ

Βιβλία του από τις εκδόσεις Λέμβος: Το θεώρημα του Καρλή

Το άρθρο Ύβρις εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Όταν στην πολίχνη εμφανίζεται ένας ξένος, η νεαρή γυναίκα τον παίρνει στο σπίτι της δίχως δεύτερη σκέψη, καθώς της κεντρίζει έντονα το ενδιαφέρον ως κάτι νέο και απολύτως ξένο γι’ αυτήν, η οποία μισεί «…τούτη την πολίχνη τόσο πολύ, ώστε θα την εκδικηθώ μην φεύγοντας ποτέ από δω, κι ας καμώνομαι συνέχεια ότι φεύγω».

Σύντομα ο επισκέπτης γίνεται το επίκεντρο της ύπαρξής της, μα και θύμα των άκρως κτητικών φαντασιώσεων και της αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς της. Η οικοδέσποινα τη μια θέλει να μάθει τα πάντα γι’ αυτόν και την άλλη τον αποδιώχνει. Τη μια θέλει να τον πετάξει έξω, την άλλη χρειάζεται τη βοήθειά του για να της αλλάξει μια κλειδαριά.

Με λακωνικό τρόπο η συγγραφέας περιγράφει όλο το φάσμα του ασταθούς συναισθηματικού κόσμου της οικοδέσποινας, η οποία ταλανίζεται μεταξύ αποδοχής και απόρριψης, φιλόξενης υποδοχής και αφιλόξενου μίσους.

Ένα μυθιστόρημα που με το ιδιαίτερο αφηγηματικό του ύφος θέτει ερωτήματα περί γνώριμου και άγνωστου, περί καταγωγής και πατρίδας, περί ενσωμάτωσης, ιδιωτικής σφαίρας και φιλοξενίας.

Συγγραφέας: Ariane Koch

Μετάφραση: Αλεξάνδρα Παύλου – Βιβλιονέτ

Το άρθρο Η επιβολή εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Με φόντο τον B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα, η ιστορία ακολουθεί τη ζωή της Κατερίνας Χοροβίτσοβα, μιας νεαρής εβραίας που ζει σε μια εποχή τεράστιας αναταραχής.

Η αφήγηση δεν είναι απλώς μια ιστορική αναφορά, αλλά μια βαθιά εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής. Οι χαρακτήρες του Lustig είναι πλούσια ανεπτυγμένοι και διαβάζοντας το Μια προσευχή για την Κατερίνα Χοροβίτσοβα θα βρεθείτε βυθισμένοι στους αγώνες, τις ελπίδες και τους φόβους τους.

Το βιβλίο κέρδισε το Κρατικό Βραβείο Τσεχικής Λογοτεχνίας το 1967 για τη μεταφορά του στον κινηματογράφο και αποτελεί ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του τσέχου συγγραφέα, τα έργα του οποίου συχνά αφορούσαν το Ολοκαύτωμα.

Ο Arnošt Lustig γεννήθηκε την 21η Δεκεμβρίου 1926 στην Πράγα. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1942, ο εβραϊκής καταγωγής νεαρός συγγραφέας στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέ­ντρωσης του Τερεζίν. Έπειτα, από εκεί μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέ­ντρω­σης του Άουσβιτς και, λίγο αργότερα, στου Μπούχενβαλντ. Το 1945, ο Arnošt Lustig επέβαινε σε ένα τρένο που τον πήγαινε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου, όταν ένα αμερικανικό μαχητικό-βομβαρδιστικό χτύπησε τη μηχανή του τρένου, δίνοντάς του την ευκαιρία να αποδράσει. Επέστρεψε στην Πράγα και πήρε μέρος στην εξέγερση κατά της γερμανικής κατοχής, που έγινε τον Μάιο του 1945.

Ο Lustig παντρεύτηκε τη Věra Weislitzová και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά. Πέθανε το 2011 στην Πράγα.

Του απονεμήθηκαν πολλά λογοτεχνικά βραβεία και υπήρξε υποψήφιος για τα βραβεία Booker και Pulitzer.

Μετάφραση από τα τσέχικα: Σόνια Στάμου-Ντορνιάκοβα (Βιβλιονετ)

Το άρθρο Μια προσευχή για την Κατερίνα Χοροβίτσοβα εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.