Πρώτο στάδιο: Από τον Α’ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Μετάφραση από τα γερμανικά: Αλεξάνδρα Παύλου

Το άρθρο Μοιραία φιλία εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Για πολλά χρόνια οι θιασώτες της «κλασικής» μουσικής υποτιμούσαν την παραδοσιακή, αλλά η πρώτη δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τη δεύτερη.

Στην πορεία των χρόνων, ο άνθρωπος έσκυψε στην παραδοσιακή του μουσική και μπόλιασε στην «κλασική» στοιχεία του τόπου του. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια δημιουργήθηκαν στην Ευρώπη οι «Εθνικές Μουσικές Σχολές». Το ίδιο συνέβη και στη Ρωσία με την «Ομάδα των Πέντε», η οποία αποτελείτο από τους Μίλι Μπαλάκιρεφ, Τσέζαρ Κιουί, Αλεξάντρ Μποροντίν, Μοντέστ Μούσοργκσκι και Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ.

Συγγραφέας: Ελένη Κατσιώλη

Σειρά: Χαρισματικοί Ρώσοι Καλλιτέχνες

Νο. στη σειρά: 3

Το άρθρο Μουσική εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Το άρθρο Επανεκκίνηση εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Ο Σαλιάπιν ήταν συναρπαστικός. Εκτός από την ποιότητα της φωνής και την τεχνική του, έθεσε τις
βάσεις για έναν άλλο τρόπο έκφρασης, ο οποίος δεν περιορίζεται στο τραγούδι, αλλά δημιουργεί
θεατρικό γεγονός, κάτι αντίστοιχο με αυτό που έκανε η Κάλλας αργότερα. Από τραγουδιστής με υπο-
τυπώδη σκηνική δράση, γίνεται τραγουδιστής-ηθοποιός. Για τον Σαλιάπιν η όπερα ήταν –πάνω απ’
όλα– θεατρική τέχνη, σκηνική πράξη, δραματουργικό συμβάν, ανάπτυξη ενός χαρακτήρα.

Σειρά: Χαρισματικοί Ρώσοι Καλλιτέχνες

Τα ειδικά προνόμια, τα οποία πρόσφεραν, προσέλκυσαν εξέχουσες προσωπικότητες. Η Ρωσία έγινε ιδιαίτερα ελκυστικός προορισμός για αρκετούς μουσικούς από τη Δυτική Ευρώπη. Αυτή η τακτική, είχε ως αποτέλεσμα να αγαπηθεί υπερβολικά η όπερα από τους Ρώσους και στη συνέχεια να αναπτυχθεί στη ντόπιαεκδοχή της.

Το άρθρο Όπερα εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

μεταφρασμένα από τα ρωσικά.

Το βιβλίο περιέχει τα εξής διηγήματα:

Πολζουνκόφ

Ο κύριος Προχάρτσιν

Διήγημα σε εννέα επιστολές

Μετάφραση από τα ρωσικά: Ελένη Κατσιώλη

Από την εισαγωγή

Η λογοτεχνική δημιουργία του Φιόντορ Ντοστογέφσκι θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο καθαρά ορατές περιόδους. Η πρώτη είναι μια μικρή περίοδος, από το 1845 έως το 1849, στη διάρκεια της οποίας κάνει τα πρώτα βήματα στη λογοτεχνία. Παράλληλα αναμειγνύεται με την πολιτική οργάνωση των Ουτοπιστών Σοσιαλιστών με εμπνευστή τον Πετρασέφσκι. Έχοντας γλιτώσει με χάρη τη θανατική ποινή, η οποία μετατράπηκε σε καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία, μας χάρισε το σπουδαίο ντοκουμέντο για τη ζωή στη φυλακή Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων. Η δεύτερη περίοδος της ζωής του διαιρείται σε δύο μέρη, από την απελευθέρωσή του το 1854 έως το 1859 που ήταν υποχρεωμένος να ζει στη Σιβηρία, και την επιστροφή του στην Πετρούπολη έως το τέλος της ζωής του το 1881, κατά την οποία θα μας χαρίσει τα μεγάλα έργα.

Τα τρία διηγήματα που περιέχονται σε αυτήν τη συλλογή είναι πρώιμα έργα, μεταξύ 1846 και 1847, έργα τα οποία δεν συμπεριλήφθηκαν στις σοβιετικές συλλογές. Προσπάθησε να τα δημοσιεύσει σε σατιρικό περιοδικό, αλλά δεν πέρασαν από τη λογοκρισία. Αντίθετα με τον προγενέστερό του Γκόγκολ, που θέλει να ξυπνήσει στον αναγνώστη τη συμπάθεια για τον «ταλαίπωρο άνθρωπο», ο Ντοστογιέφσκι θέλει να δώσει στον κατώτερο πάμπτωχο δημόσιο υπάλληλο Ντεβούσκιν, τον ήρωα του μυθιστορήματος Φτωχοί άνθρωποι, την ευκαιρία να μιλήσει για ό,τι τον προσβάλλει. Η ομιλία του Ντεβούσκιν αντικατοπτρίζει το ψυχολογικό σύμπλεγμα ενός ταπεινωμένου και προσβεβλημένου ατόμου.

Για κάποιον λόγο ο Ντοστογέφσκι, διαβάζοντας στη φυλακή τη Βίβλο στράφηκε στη θρησκεία με έναν δικό του μοναδικό τρόπο.

Το άρθρο Διηγήματα Ντοστογέφσκι εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Η Σίγκριντ Ούντσετ (Sigrid Undset, 20 Μαΐου 1882 – 10 Ιουνίου 1949) ήταν Νορβηγίδα μυθιστοριογράφος, που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1928. Η Ούντσεντ γεννήθηκε στο Καλουντμπόργκ της Δανίας, αλλά η οικογένειά της μετακόμισε στη Νορβηγία όταν εκείνη ήταν δύο ετών. Το 1924 ασπάστηκε τον καθολικισμό. Διέφυγε από τη Νορβηγία και κατέφυγε στις ΗΠΑ το 1940 εξαιτίας της αντίθεσής της στη Ναζιστική Γερμανία και τη γερμανική κατοχή, αλλά επέστρεψε μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945. Το γνωστότερο έργο της είναι το Kristin Lavransdatter (το όνομα της πρωταγωνίστριας), μια τριλογία για τη ζωή στη Νορβηγία τον Μεσαίωνα, γύρω στο 1300 μ.Χ., που απεικονίζεται μέσω των εμπειριών μιας γυναίκας από τη γέννηση μέχρι τον θάνατό της. Οι τρεις τόμοι της εκδόθηκαν από το 1920 ως το 1922 και τιτλοφορούνται: Το στεφάνι (Kransen), Κυρά του σπιτιού (Husfrue) και Ο σταυρός (Korset). Η Ούντσετ ξεκίνησε το συγγραφικό της έργο σε ηλικία 22 ετών, και παρά τις πρώτες απορρίψεις εκ μέρους εκδοτών, γνώρισε στη συνέχεια μεγάλη επιτυχία. Πειραματίστηκε με νεωτεριστικά σχήματα λόγου στα μυθιστορήματά της, όπως ο εσωτερικός μονόλογος. Στα έργα της πραγματεύεται με ρεαλισμό ζωές απλών ανθρώπων της Νορβηγίας, τόσο κατά τον Μεσαίωνα όσο και συγχρόνων της, με κύριο θέμα τον έρωτα, τον γυναικείο ρομαντισμό και τη γυναικεία απιστία, τον γάμο και τις σχέσεις. Συχνά θεωρήθηκε προκλητική για τα ήθη της εποχής, καθώς οι ηρωίδες της ήταν πολλές φορές άπιστες σύζυγοι. Τα μυθιστορήματά της είναι αφενός ιστορικά–κοινωνιολογικά (όταν πρόκειται για την εποχή του νορβηγικού Μεσαίωνα), αφετέρου υπαρξιακά και αισθηματικά. Έγινε μέλος της Ένωσης Νορβηγών Συγγραφέων το 1907 και από το 1933 ως το 1935 ήταν επικεφαλής του Λογοτεχνικού Συμβουλίου της, υπηρετώντας τελικά ως πρόεδρος της ένωσης από το 1936 ως το 1940. Η Ούντσετ πέθανε σε ηλικία 67 ετών στο Λιλλεχάμερ της Νορβηγίας, όπου είχε ζήσει από το 1919 ως το 1940. Στο ίδιο μέρος αναπαύονται η κόρη της και ο γιος της, ο οποίος σκοτώθηκε πολεμώντας τους Γερμανούς όταν εισέβαλαν στη Νορβηγία.

Μετάφραση και επίμετρο: Σωτήρης Σουλιώτης

Επιμέλεια: Βίκυ Πορφυρίδου

Το άρθρο Kristin Lavransdatter – Το στεφάνι εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Έντεκα κείμενα για τις πιο σημαντικές από αυτές. Όλες μαζί δημιουργούν τη βάση, τις νοητές ρίζες της ύπαρξής μας. Περισσότερο καθοριστικές όταν τις βιώνουμε σε οριακές συνθήκες. Τότε που η ανατροπή γίνεται μονόδρομος και η αντισυμβατική συμπεριφορά είναι η καλύτερη στάση ζωής. Όταν οι συγκυρίες επιβάλλουν την έκφραση της ελεύθερης βούλησης, ως μοναδικό μοχλό υπέρβασης των καταστάσεων. Η αντιμετώπισή μας είναι αυτή που θα καθορίσει πόσο μακριά ή ψηλά θα φτάσουμε, διότι ο τρόπος που επιλέγουμε να ζήσουμε σε σχέση με τον πλούτο, τη φιλία, την καριέρα, τις παρέες, την οικογένεια… συνθέτει και ορίζει όλο μας το είναι.

Έντεκα ιστορίες της ανατροπής για τις καθοριστικές ρίζες της ζωής.

Συγγραφέας: Γιάννης Ρούσος

Το άρθρο Ρίζες εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Ο ήρωας, ένας νεαρός απ’ τη Θεσσαλονίκη, αυτοεξόριστος και κυνηγημένος από θεούς και δαίμονες, περιφέρεται σε Δύση και Ανατολή, από τη Σουηδία ώς την Τυνησία και από την Τουρκία ώς το Αφγανιστάν… Ανάμεσα σε τυχοδιώκτες, παιδιά των λουλουδιών, επαναστάτες, τσαρλατάνους, βαποράκια και ναρκομανείς, απατεώνες αλλά και ανθρώπους της Γνώσης και της Δύναμης, καταγράφει με ρυθμό και χιούμορ τη ‘’δική’’ του ιστορία.

Κάποτε στη μακρινή Ινδία περιμένει ο θείος Χάρις…

Συγγραφέας: Κλέων Αρζόγλου – Βιβλιονέτ

Το άρθρο Εγώ κι ο θείος Χάρις εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Μετάφραση: Ελένη Κατσιώλη – Βιβλιονέτ

Το βιβλίο περιέχει τα εξής διηγήματα:

Η τρελή

Μια βεντέτα

Ο φόβος

Εκείνος;

Αυτοκτονίες

Η νεκρή

Άλλα βιβλία στη σειρά

Διήγηματα – Μπουλγκάκοφ

Διήγηματα – Τσέχοφ

Διηγήματα – Γκόγκολ

Διηγήματα – Τολστόι

Το άρθρο Διηγήματα – Μωπασάν εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Ελίζαμπεθ Στήβενσον, μετέπειτα Γκάσκελ γεννήθηκε το 1810 στο Τσέλσι του Λονδίνου. Το 1832 παντρεύτηκε τον ιερέα Γουίλιαμ Γκάσκελ, που ως διανοούμενος την στήριξε στην επιλογή της να ασχοληθεί με την λογοτεχνία. Διατηρούσαν μάλιστα και ένα από τα πιο γνωστά φιλολογικά σαλόνια της βικτοριανής Αγγλίας. Υπήρξε προσωπική φίλη του Καρόλου Ντίκενς. Το 1848 εξέδωσε ανώνυμα το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο Mary Barton. Από τα πιο γνωστά έργα της είναι το “Cranford” (1853), το “North and South” (1854) και το τελευταίο της Wives and Daughters (1865). Ήταν επίσης δημοφιλής για τις ιστορίες φαντασμάτων ή γοτθικού τρόμου όπως ήταν γνωστές, που έγραφε όταν ο φίλος της Κάρολος Ντίκενς τις δημοσίευσε στο περιοδικό του “Household Words”. Πέθανε το 1865 στο Χόλιμπουρν.

Νυχτερινός Διαβάτης

Το άλλο ρούχο του φόβου

Μια ματιά στον κόσμο της Τζέιν Όστεν

Μια ματιά στον κόσμο του Ονορέ ντε Μπαλζάκ

Μια ματιά στον κόσμο της Ελίζαμπεθ Γκάσκελ

Το άρθρο Λαίδη Λάντλοου εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.