Πρώτο στάδιο: Από τον Α’ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Μετάφραση από τα γερμανικά: Αλεξάνδρα Παύλου

Το άρθρο Μοιραία φιλία εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Για πολλά χρόνια οι θιασώτες της «κλασικής» μουσικής υποτιμούσαν την παραδοσιακή, αλλά η πρώτη δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τη δεύτερη.

Στην πορεία των χρόνων, ο άνθρωπος έσκυψε στην παραδοσιακή του μουσική και μπόλιασε στην «κλασική» στοιχεία του τόπου του. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια δημιουργήθηκαν στην Ευρώπη οι «Εθνικές Μουσικές Σχολές». Το ίδιο συνέβη και στη Ρωσία με την «Ομάδα των Πέντε», η οποία αποτελείτο από τους Μίλι Μπαλάκιρεφ, Τσέζαρ Κιουί, Αλεξάντρ Μποροντίν, Μοντέστ Μούσοργκσκι και Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ.

Συγγραφέας: Ελένη Κατσιώλη

Σειρά: Χαρισματικοί Ρώσοι Καλλιτέχνες

Νο. στη σειρά: 3

Το άρθρο Μουσική εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Ο Σαλιάπιν ήταν συναρπαστικός. Εκτός από την ποιότητα της φωνής και την τεχνική του, έθεσε τις
βάσεις για έναν άλλο τρόπο έκφρασης, ο οποίος δεν περιορίζεται στο τραγούδι, αλλά δημιουργεί
θεατρικό γεγονός, κάτι αντίστοιχο με αυτό που έκανε η Κάλλας αργότερα. Από τραγουδιστής με υπο-
τυπώδη σκηνική δράση, γίνεται τραγουδιστής-ηθοποιός. Για τον Σαλιάπιν η όπερα ήταν –πάνω απ’
όλα– θεατρική τέχνη, σκηνική πράξη, δραματουργικό συμβάν, ανάπτυξη ενός χαρακτήρα.

Σειρά: Χαρισματικοί Ρώσοι Καλλιτέχνες

Τα ειδικά προνόμια, τα οποία πρόσφεραν, προσέλκυσαν εξέχουσες προσωπικότητες. Η Ρωσία έγινε ιδιαίτερα ελκυστικός προορισμός για αρκετούς μουσικούς από τη Δυτική Ευρώπη. Αυτή η τακτική, είχε ως αποτέλεσμα να αγαπηθεί υπερβολικά η όπερα από τους Ρώσους και στη συνέχεια να αναπτυχθεί στη ντόπιαεκδοχή της.

Το άρθρο Όπερα εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Μετάφραση: Σοφία Λαζαρίδου

Το άρθρο Φύλαξε μου τις αγελάδες εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Η πρώτη αγάπη θα έχει ξεχωριστή θέση στη ζωή του καθενός. Είναι εκείνη η στιγμή που για πρώτη φορά η φλόγα του έρωτα δεν έσβησε γρήγορα μέσα σε μια στιγμή, αλλά μετατράπηκε σε πυρκαγιά δυνατή που φούντωνε μέρα με τη μέρα. Εκτός του ότι αντιπροσωπεύει την νεότητά μας, η πρώτη αγάπη μπορεί να μας υπενθυμίσει εκείνες τις στιγμές που όλα φαινόνταν δυνατά και υποσχόμενα, τότε που η ζωή μας ήταν καθημερινά γεμάτη από καινούργια και συναρπαστικά πράγματα.

Επιμέλεια: Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης

Συμμετέχουν οι:

Αθανασίου Έρικα, Αρωνιάδα Πόπη, Ατζακάς Γιάννης, Βαρβαρήγος Δημήτρης, Βεληβασάκη Γεωργία, Βοϊκλής Γιώργος, Δαλακούρα Νάγια, Δενδρινός Γεράσιμος, Ιντζέμπελης Ελπιδοφόρος, Ιντζέμπελης Θεοδωρής, Καριζώνη Κατερίνα, Κατσαλίδας Νίκος, Κρητικός Μάρκος, Λιακόπουλος Θανάσης, Λογαράς Κώστας, Μάϊνας Στέλιος, Μήτσου Ανδρέας, Μίλεσης Στέφανος, Μπανά Πολύνα, Μπούρας Κωνσταντίνος, Νικηφόρου Τόλης, Πύργαρης Γιώργος, Ραπτόπουλος Βαγγέλης, Σακελλίου Λιάνα, Σαραντινού Λεύκη, Σκιαδαρέση Μαρία, Σκιαθάς Αντώνης, Σπυράκης Απόστολος, Στοφόρος Κώστας, Τότσκα Λίτσα, Φραγκάκης Ηλίας, Χαριάτης Άγγελος, Χρυσανθόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Η πρώτη μου αγάπη εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

μεταφρασμένα από τα ρωσικά.

Το βιβλίο περιέχει τα εξής διηγήματα:

Πολζουνκόφ

Ο κύριος Προχάρτσιν

Διήγημα σε εννέα επιστολές

Μετάφραση από τα ρωσικά: Ελένη Κατσιώλη

Από την εισαγωγή

Η λογοτεχνική δημιουργία του Φιόντορ Ντοστογέφσκι θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο καθαρά ορατές περιόδους. Η πρώτη είναι μια μικρή περίοδος, από το 1845 έως το 1849, στη διάρκεια της οποίας κάνει τα πρώτα βήματα στη λογοτεχνία. Παράλληλα αναμειγνύεται με την πολιτική οργάνωση των Ουτοπιστών Σοσιαλιστών με εμπνευστή τον Πετρασέφσκι. Έχοντας γλιτώσει με χάρη τη θανατική ποινή, η οποία μετατράπηκε σε καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία, μας χάρισε το σπουδαίο ντοκουμέντο για τη ζωή στη φυλακή Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων. Η δεύτερη περίοδος της ζωής του διαιρείται σε δύο μέρη, από την απελευθέρωσή του το 1854 έως το 1859 που ήταν υποχρεωμένος να ζει στη Σιβηρία, και την επιστροφή του στην Πετρούπολη έως το τέλος της ζωής του το 1881, κατά την οποία θα μας χαρίσει τα μεγάλα έργα.

Τα τρία διηγήματα που περιέχονται σε αυτήν τη συλλογή είναι πρώιμα έργα, μεταξύ 1846 και 1847, έργα τα οποία δεν συμπεριλήφθηκαν στις σοβιετικές συλλογές. Προσπάθησε να τα δημοσιεύσει σε σατιρικό περιοδικό, αλλά δεν πέρασαν από τη λογοκρισία. Αντίθετα με τον προγενέστερό του Γκόγκολ, που θέλει να ξυπνήσει στον αναγνώστη τη συμπάθεια για τον «ταλαίπωρο άνθρωπο», ο Ντοστογιέφσκι θέλει να δώσει στον κατώτερο πάμπτωχο δημόσιο υπάλληλο Ντεβούσκιν, τον ήρωα του μυθιστορήματος Φτωχοί άνθρωποι, την ευκαιρία να μιλήσει για ό,τι τον προσβάλλει. Η ομιλία του Ντεβούσκιν αντικατοπτρίζει το ψυχολογικό σύμπλεγμα ενός ταπεινωμένου και προσβεβλημένου ατόμου.

Για κάποιον λόγο ο Ντοστογέφσκι, διαβάζοντας στη φυλακή τη Βίβλο στράφηκε στη θρησκεία με έναν δικό του μοναδικό τρόπο.

Το άρθρο Διηγήματα Ντοστογέφσκι εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Συγγραφέας: Νίκος Τράντας

Ο Νίκος Τράντας ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει μακρά και ποικίλη καριέρα τόσο στον ιδιωτικό όσο και τον δημόσιο τομέα, καθώς και συγγραφικό έργο στις κοινωνικές επιστήμες και τη λογοτεχνία. Παρότι συχνά πέφτει στην παγίδα να νοσταλγεί το παρελθόν, εξακολουθεί να πιστεύει ότι η νοσταλγία θα πρέπει να αφορά την εποχή που δεν έχει έρθει ακόμα.

Το άρθρο Μεικτή πραγματικότητα εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Ο Νέστωρ Μαχνό κατηγορήθηκε από τους μπολσεβίκους ότι διεξήγαγε πογκρόμ εναντίον των Εβραίων της Ουκρανίας. Ο ίδιος το αρνείται και απευθύνεται με επιστολή «Προς τους απανταχού Εβραίους», για να αποκρούσει τις εναντίον του κατηγορίες. Επίσης, αντιπαραθέτει ονόματα μαχητών – συντρόφων του εβραϊκής καταγωγής, οι οποίοι δρούσαν μαζί του, στο στράτευμα του, τη Μαχνοφσίνα. Και επιπλέον, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, όσοι από τους μαχητές του συμμετείχαν αυτοβούλως σε τέτοιες πράξεις εκτελούνταν επιτόπου.

Ο Μαχνό ηγήθηκε ενός αγροτικού κινήματος, το οποίο μετεξελίχθηκε πολύ σύντομα στον «Επαναστατικό Αντάρτικο Στρατό της Ουκρανίας». Αριθμούσε 50.000 μαχητές. Ένας αριθμός, σχεδόν, ανάλογος με τον Δημοκρατικό Στρατό της Ελλάδας στην πιο μεγάλη του ανάπτυξη, αριθμός καθόλου αμελητέος. Αυτός ο σχεδόν αγράμματος επαναστάτης πολύ σύντομα ίδρυσε ένα κράτος, την Ελεύθερη Επικράτεια ή Μαχνοφσίνα ή Μαχνοβία, στα ανατολικά της Ουκρανίας. Το κράτος αυτό δεν ευδοκίμησε, ο Μαχνό όμως πρόλαβε να εκδώσει διατάγματα για τη λειτουργία του καθώς και νόμισμα, το παλιό καρμπόβανετς, υποτιμημένο και σφραγισμένο με την υπογραφή του.

Έρευνα & Μετάφραση: Ελένη Κατσιώλη

Το άρθρο Νέστωρ Μαχνό εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Η Σίγκριντ Ούντσετ (Sigrid Undset, 20 Μαΐου 1882 – 10 Ιουνίου 1949) ήταν Νορβηγίδα μυθιστοριογράφος, που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1928. Η Ούντσεντ γεννήθηκε στο Καλουντμπόργκ της Δανίας, αλλά η οικογένειά της μετακόμισε στη Νορβηγία όταν εκείνη ήταν δύο ετών. Το 1924 ασπάστηκε τον καθολικισμό. Διέφυγε από τη Νορβηγία και κατέφυγε στις ΗΠΑ το 1940 εξαιτίας της αντίθεσής της στη Ναζιστική Γερμανία και τη γερμανική κατοχή, αλλά επέστρεψε μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945. Το γνωστότερο έργο της είναι το Kristin Lavransdatter (το όνομα της πρωταγωνίστριας), μια τριλογία για τη ζωή στη Νορβηγία τον Μεσαίωνα, γύρω στο 1300 μ.Χ., που απεικονίζεται μέσω των εμπειριών μιας γυναίκας από τη γέννηση μέχρι τον θάνατό της. Οι τρεις τόμοι της εκδόθηκαν από το 1920 ως το 1922 και τιτλοφορούνται: Το στεφάνι (Kransen), Κυρά του σπιτιού (Husfrue) και Ο σταυρός (Korset). Η Ούντσετ ξεκίνησε το συγγραφικό της έργο σε ηλικία 22 ετών, και παρά τις πρώτες απορρίψεις εκ μέρους εκδοτών, γνώρισε στη συνέχεια μεγάλη επιτυχία. Πειραματίστηκε με νεωτεριστικά σχήματα λόγου στα μυθιστορήματά της, όπως ο εσωτερικός μονόλογος. Στα έργα της πραγματεύεται με ρεαλισμό ζωές απλών ανθρώπων της Νορβηγίας, τόσο κατά τον Μεσαίωνα όσο και συγχρόνων της, με κύριο θέμα τον έρωτα, τον γυναικείο ρομαντισμό και τη γυναικεία απιστία, τον γάμο και τις σχέσεις. Συχνά θεωρήθηκε προκλητική για τα ήθη της εποχής, καθώς οι ηρωίδες της ήταν πολλές φορές άπιστες σύζυγοι. Τα μυθιστορήματά της είναι αφενός ιστορικά–κοινωνιολογικά (όταν πρόκειται για την εποχή του νορβηγικού Μεσαίωνα), αφετέρου υπαρξιακά και αισθηματικά. Έγινε μέλος της Ένωσης Νορβηγών Συγγραφέων το 1907 και από το 1933 ως το 1935 ήταν επικεφαλής του Λογοτεχνικού Συμβουλίου της, υπηρετώντας τελικά ως πρόεδρος της ένωσης από το 1936 ως το 1940. Η Ούντσετ πέθανε σε ηλικία 67 ετών στο Λιλλεχάμερ της Νορβηγίας, όπου είχε ζήσει από το 1919 ως το 1940. Στο ίδιο μέρος αναπαύονται η κόρη της και ο γιος της, ο οποίος σκοτώθηκε πολεμώντας τους Γερμανούς όταν εισέβαλαν στη Νορβηγία.

Μετάφραση και επίμετρο: Σωτήρης Σουλιώτης

Επιμέλεια: Βίκυ Πορφυρίδου

Το άρθρο Kristin Lavransdatter – Το στεφάνι εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Μετάφραση: Ελένη Κατσιώλη – Βιβλιονέτ

Το βιβλίο περιέχει τα εξής διηγήματα:

Η τρελή

Μια βεντέτα

Ο φόβος

Εκείνος;

Αυτοκτονίες

Η νεκρή

Άλλα βιβλία στη σειρά

Διήγηματα – Μπουλγκάκοφ

Διήγηματα – Τσέχοφ

Διηγήματα – Γκόγκολ

Διηγήματα – Τολστόι

Το άρθρο Διηγήματα – Μωπασάν εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.