Ο Σαλιάπιν ήταν συναρπαστικός. Εκτός από την ποιότητα της φωνής και την τεχνική του, έθεσε τις
βάσεις για έναν άλλο τρόπο έκφρασης, ο οποίος δεν περιορίζεται στο τραγούδι, αλλά δημιουργεί
θεατρικό γεγονός, κάτι αντίστοιχο με αυτό που έκανε η Κάλλας αργότερα. Από τραγουδιστής με υπο-
τυπώδη σκηνική δράση, γίνεται τραγουδιστής-ηθοποιός. Για τον Σαλιάπιν η όπερα ήταν –πάνω απ’
όλα– θεατρική τέχνη, σκηνική πράξη, δραματουργικό συμβάν, ανάπτυξη ενός χαρακτήρα.

Σειρά: Χαρισματικοί Ρώσοι Καλλιτέχνες

Τα ειδικά προνόμια, τα οποία πρόσφεραν, προσέλκυσαν εξέχουσες προσωπικότητες. Η Ρωσία έγινε ιδιαίτερα ελκυστικός προορισμός για αρκετούς μουσικούς από τη Δυτική Ευρώπη. Αυτή η τακτική, είχε ως αποτέλεσμα να αγαπηθεί υπερβολικά η όπερα από τους Ρώσους και στη συνέχεια να αναπτυχθεί στη ντόπιαεκδοχή της.

Το άρθρο Όπερα εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Μετάφραση: Σοφία Λαζαρίδου

Το άρθρο Φύλαξε μου τις αγελάδες εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Η Brainard υφαίνει με μαεστρία μια ρομαντική και δυνατή αφήγηση που εκτυλίσσεται στο χαοτικό σκηνικό της Ανατολικής Ασίας του 20ού αιώνα. Με οξυδερκή ματιά στους τρόμους του πολέμου και στην ιαπωνική εισβολή στις Φιλιππίνες κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Μαγκνταλένα είναι ένα έντονο, συναρπαστικό, ένα εξαιρετικό σάγκα που θα θέλεις να διαβάσεις. Η Cecilia Manguerra Brainard αναδεικνύεται ως μια χαρισματική δημιουργός, η αφηγηματική μαεστρία της οποίας καθηλώνει τον αναγνώστη από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα.
— Midwest Book Review
«Σπάνια συναντώ τόσο εκλεπτυσμένη δεινότητα στην αφήγηση όσο στις σελίδες αυτού του μυθιστορήματος. Εδώ, η συγγραφέας χρησιμοποιεί το σκηνικό των υπό ιαπωνική κατοχή Φιλιππίνων για να δώσει τη μέγιστη δυνατή ένταση, συγκλονίζοντας συναισθηματικά τον αναγνώστη χωρίς καμία παραχώρηση και χωρίς έλεος. Πεθαίνεις μέσα σου και ξαναγεννιέσαι όταν σε πλημμυρίζει η ελπίδα- και αυτό είναι κάτι που θα συμβεί».
— Γ. Alma Anonas-Carpio, Philippines Graphic

Βιογραφικό: Η Cecilia Manguerra Brainard μεγάλωσε στην παραθαλάσσια πόλη Σέμπου στις Φιλιππίνες, ένα μέρος που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τα γραπτά της. Στο βιβλίο Μαγκνταλένα αντλεί από τις αναμνήσεις της από την Αμερικανική Αεροπορική Βάση στο γειτονικό νησί Μακτάν.

Τα τρία της μυθιστορήματα: When the Rainbow Goddess Wept, Magdalena και The Newspaper Widow, διαδραματίζονται (τουλάχιστον εν μέρει) στον μυθικό τόπο «Ubec» (αντιστροφή του ονόματος Cebu). Το Ubec εμφανίζεται επίσης στις συλλογές διηγημάτων της: Woman in Horns and Other Stories, Acapulco at Sunset and Other Stories, Vigan and Other Stories, καθώς και στη Selected Short Stories.

Η Cecilia έχει επίσης επιμεληθεί πολλές εκδόσεις, όπως τη δημοφιλή ανθολογία Growing Up Filipino: Stories for Young Adults και τη συνέχειά της, Growing Up Filipino II.

Έχει διδάξει στο πρόγραμμα Δημιουργικής Γραφής του UCLA Extension, καθώς και στα UCLA, USC και στο California State Summer School for the Arts (CSSSA). Συνεχίζει να δίνει διαλέξεις και να συμμετέχει σε λογοτεχνικές εκδηλώσεις, όπως στο Shakespeare and Company στο Παρίσι, στο Culture Rapide (Παρίσι), στο Beyond Baroque, στο PEN, στο Coming Together στο Σκόκι του Ιλινόις, στο Second Literary Symposium στο Τενεσί, στα Filipino American International Book Festivals, στα Cebu Literary Festivals και σε πολλά πανεπιστήμια στις Φιλιππίνες και στις ΗΠΑ.

Ως πρώην μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της συγγραφικής οργάνωσης PEN, εκπροσώπησε το PEN USA West σε διεθνείς συναντήσεις στη Βαρκελώνη και στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα. Υπηρέτησε ως στέλεχος σε οργανισμούς όπως το Midnight Special Cultural Center, την PAAWWW (Pacific Asian American Women Writers West) και το Arts & Letters στο Cal State University του Λος Άντζελες.

Η Cecilia είναι συνιδρύτρια της PAWWA (Philippine American Women Writers and Artists), μιας ομάδας υποστήριξης που χρηματοδοτήθηκε από το California Arts Council. Είναι ιδρύτρια και υπεύθυνη του PALH (Philippine American Literary House), ενός μικρού εκδοτικού οίκου αφιερωμένου στη φιλιππινοαμερικανική λογοτεχνία. Παραμένει ενεργό μέλος των λογοτεχνικών κοινοτήτων των Φιλιππίνων και των Φιλιππινέζων της διασποράς.

Μετάφραση: Στέργια Κάββαλου

Το άρθρο Μαγκνταλένα εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Η Σκλήθρα του Βλαντίμιρ Ζαζούμπριν, ενώ είναι γραμμένη από το 1923 δημοσιεύθηκε μόλις το 1989. Είναι ένα πολύ σκληρό μέχρι αποτροπιασμού τεκμήριο για τον Κόκκινο Τρόμο στη Σοβιετική Ένωση. Το έργο διαδραματίζεται στη Σιβηρία, στα πρώτα χρόνια της Επανάστασης και παρουσιάζει την καθημερινότητα ενός εκτελεστή της ΤσεΚα, ο οποίος βασανίζει και εκτελεί αντιφρονούντες και «αντεπαναστάτες».

Η νουβέλα ακολουθεί τον εσωτερικό κόσμο του ήρωα, ο οποίος βυθίζεται σε υπαρξιακή κρίση καθώς παλεύει να συμβιβάσει τη βία που ασκεί με την πίστη του στην επανάσταση. Μέσα από τις συνομιλίες του με συντρόφους και κρατούμενους, ο αναγνώστης βλέπει πώς ο ιδεολογικός φανατισμός οδηγεί στην απανθρωπιά. Ο ήρωας, ενώ αρχικά πιστεύει ότι υπηρετεί έναν «μεγάλο σκοπό», σταδιακά συνειδητοποιεί ότι έχει μετατραπεί σε εργαλείο μηχανικής βίας.

Η νουβέλα αποτυπώνει με κοφτή, σκληρή και ρυθμική γραφή, τη σύγκρουση ανάμεσα στο ιδεολογικό καθήκον και την ανθρώπινη ηθική.
Η Σκλήθρα είναι μια καταγγελία του ολοκληρωτισμού και του μηχανισμού της βίας, η οποία συντρίβει θύματα και θύτες. Η επανάσταση απεικονίζεται σαν μια απαιτητική «όμορφη και σκληρή ερωμένη», η οποία τον οδηγεί στον όλεθρο.

Μετάφραση από τα ρωσικά: Ελένη Κατσιώλη

Συγγραφέας: Vladimir Zazubrin

Ο Ρώσος συγγραφέας, σεναριογράφος και μοντέρ Βλαντίμιρ Γιάκοβλεβιτς Ζαζούμπριν (ψευδώνυμο του Ζουμπτσόφ, 1895-1937) ήταν γνωστός για το πολιτικά φορτισμένο έργο του. Υπηρέτησε στον Λευκό Στρατό του Κολτσάκ, όμως το 1919 προσχώρησε στους Κόκκινους. Εκείνη την περίοδο έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα Οι δύο κόσμοι, το οποίο ενστερνιζόταν την κομμουνιστική ιδεολογία και έγινε δεκτό με επαίνους από τον Λένιν και τον Γκόρκι. Η γραφή του χαρακτηριζόταν από έντονους συμβολισμούς και σκληρότητα, απόλυτα ευθυγραμμισμένη με το πνεύμα του Κόμματος.

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος, συμμετείχε στη διαμόρφωση της σοβιετικής λογοτεχνίας στη Σιβηρία κυρίως μέσα από το περιοδικό Σιβηρικά Φώτα, όπου έπαιξε ενεργό ρόλο στην ανάδειξη νέων συγγραφέων. Το 1923 έγραψε τη νουβέλα Η Σκλήθρα, στην οποία καταδίκαζε τον Κόκκινο Τρόμο. Ο τίτλος αντλείται από την παροιμία «Όταν κόβουν το δάσος, οι σκλήθρες πετάνε», η οποία χρησιμοποιούνταν για να δικαιολογήσει τις παράπλευρες απώλειες στο όνομα του «μεγάλου σκοπού».

Η Σκλήθρα τον έφερε σε σύγκρουση με το Κόμμα, με συνέπεια το 1928 να διαγραφεί από το ΚΚΣΕ ως συμμετέχων στην αντιπολίτευση. Παρά τη συνέχιση της συγγραφικής του δράσης στη Μόσχα, με έργα που σχετίζονταν με την κολεκτιβοποίηση, το 1937 συνελήφθη από τη ΝιΚαΒεΝτε για τρομοκρατική δράση και εκτελέστηκε. Το 1957 αποκαταστάθηκε. Η Σκλήθρα μεταφράστηκε στ’ αγγλικά με τον τίτλο Ο Τσεκίστας. Επίσης μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1992, από μια ρωσο-γαλλική παραγωγή σε σκηνοθεσία του Αλεξάντρ Ρογκόζκιν, η οποία είχε και πάλι τον τίτλο Ο Τσεκίστας.

Το άρθρο Η σκλήθρα εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Ο χορός στη Ρωσία αναπτύχθηκε στις πολυάριθμες αυτοκρατορικές σχολές μπαλέτου, προσφέροντας στην τέχνη εκλεκτούς χορευτές και χορεύτριες. Και, σαν αποκορύφωμα, ένα θαύμα εμφανίστηκε μέσα από αυτές, ο αιθέριος Βάτσλαβ Νιζίνσκι, ο άνθρωπος πουλί ή ο άνθρωπος πεταλούδα, όπως τον αποκαλούσαν.

Ελένη Κατσιώλη

Το άρθρο Χορός εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Στο Αυτό θα έπρεπε να είναι γραμμένο στον ενεστώτα, η Χέλε Χέλε αποτυπώνει με μοναδική ακρίβεια κι ευαισθησία τις στιγμές που συχνά προσπερνάμε. Με τη χαρακτηριστική μινιμαλιστική γραφή της και με αφήγηση γεμάτη υπονοούμενα, δημιουργεί το πορτρέτο της ανθρώπινης μοναξιάς και των μικρών, σιωπηλών αποφάσεων που καθορίζουν τη ζωή μας.

Ένα αριστούργημα λεπτότητας και συγκίνησης από μία από τις σημαντικότερες φωνές της σύγχρονης δανικής λογοτεχνίας.

Συγγραφέας: Helle Helle

Μετάφραση: Στέργια Κάββαλου

Το άρθρο Αυτό θα έπρεπε να είναι γραμμένο στον ενεστώτα εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Η πρώτη αγάπη θα έχει ξεχωριστή θέση στη ζωή του καθενός. Είναι εκείνη η στιγμή που για πρώτη φορά η φλόγα του έρωτα δεν έσβησε γρήγορα μέσα σε μια στιγμή, αλλά μετατράπηκε σε πυρκαγιά δυνατή που φούντωνε μέρα με τη μέρα. Εκτός του ότι αντιπροσωπεύει την νεότητά μας, η πρώτη αγάπη μπορεί να μας υπενθυμίσει εκείνες τις στιγμές που όλα φαινόνταν δυνατά και υποσχόμενα, τότε που η ζωή μας ήταν καθημερινά γεμάτη από καινούργια και συναρπαστικά πράγματα.

Επιμέλεια: Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης

Συμμετέχουν οι:

Αθανασίου Έρικα, Αρωνιάδα Πόπη, Ατζακάς Γιάννης, Βαρβαρήγος Δημήτρης, Βεληβασάκη Γεωργία, Βοϊκλής Γιώργος, Δαλακούρα Νάγια, Δενδρινός Γεράσιμος, Ιντζέμπελης Ελπιδοφόρος, Ιντζέμπελης Θεοδωρής, Καριζώνη Κατερίνα, Κατσαλίδας Νίκος, Κρητικός Μάρκος, Λιακόπουλος Θανάσης, Λογαράς Κώστας, Μάϊνας Στέλιος, Μήτσου Ανδρέας, Μίλεσης Στέφανος, Μπανά Πολύνα, Μπούρας Κωνσταντίνος, Νικηφόρου Τόλης, Πύργαρης Γιώργος, Ραπτόπουλος Βαγγέλης, Σακελλίου Λιάνα, Σαραντινού Λεύκη, Σκιαδαρέση Μαρία, Σκιαθάς Αντώνης, Σπυράκης Απόστολος, Στοφόρος Κώστας, Τότσκα Λίτσα, Φραγκάκης Ηλίας, Χαριάτης Άγγελος, Χρυσανθόπουλος Γιάννης

Το άρθρο Η πρώτη μου αγάπη εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

• Η Marianne Fritz, που γεννήθηκε το 1948 στο Weiz της Στιρίας και πέθανε το 2007 στη Βιέννη, ήταν μια πολυβραβευμένη συγγραφέας η οποία σε όλη της τη ζωή απέφευγε σε ακραίο βαθμό τη δημοσιότητα. Στα κυριότερα έργα της περιλαμβάνονται τα Dessen Sprache du nicht verstehen και Naturgemäß I-III.

Μετάφραση από τα γερμανικά: Αλεξάνδρα Παύλου

Το άρθρο Η βαρύτητα των συνθηκών εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

μεταφρασμένα από τα ρωσικά.

Το βιβλίο περιέχει τα εξής διηγήματα:

Πολζουνκόφ

Ο κύριος Προχάρτσιν

Διήγημα σε εννέα επιστολές

Μετάφραση από τα ρωσικά: Ελένη Κατσιώλη

Από την εισαγωγή

Η λογοτεχνική δημιουργία του Φιόντορ Ντοστογέφσκι θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο καθαρά ορατές περιόδους. Η πρώτη είναι μια μικρή περίοδος, από το 1845 έως το 1849, στη διάρκεια της οποίας κάνει τα πρώτα βήματα στη λογοτεχνία. Παράλληλα αναμειγνύεται με την πολιτική οργάνωση των Ουτοπιστών Σοσιαλιστών με εμπνευστή τον Πετρασέφσκι. Έχοντας γλιτώσει με χάρη τη θανατική ποινή, η οποία μετατράπηκε σε καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία, μας χάρισε το σπουδαίο ντοκουμέντο για τη ζωή στη φυλακή Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων. Η δεύτερη περίοδος της ζωής του διαιρείται σε δύο μέρη, από την απελευθέρωσή του το 1854 έως το 1859 που ήταν υποχρεωμένος να ζει στη Σιβηρία, και την επιστροφή του στην Πετρούπολη έως το τέλος της ζωής του το 1881, κατά την οποία θα μας χαρίσει τα μεγάλα έργα.

Τα τρία διηγήματα που περιέχονται σε αυτήν τη συλλογή είναι πρώιμα έργα, μεταξύ 1846 και 1847, έργα τα οποία δεν συμπεριλήφθηκαν στις σοβιετικές συλλογές. Προσπάθησε να τα δημοσιεύσει σε σατιρικό περιοδικό, αλλά δεν πέρασαν από τη λογοκρισία. Αντίθετα με τον προγενέστερό του Γκόγκολ, που θέλει να ξυπνήσει στον αναγνώστη τη συμπάθεια για τον «ταλαίπωρο άνθρωπο», ο Ντοστογιέφσκι θέλει να δώσει στον κατώτερο πάμπτωχο δημόσιο υπάλληλο Ντεβούσκιν, τον ήρωα του μυθιστορήματος Φτωχοί άνθρωποι, την ευκαιρία να μιλήσει για ό,τι τον προσβάλλει. Η ομιλία του Ντεβούσκιν αντικατοπτρίζει το ψυχολογικό σύμπλεγμα ενός ταπεινωμένου και προσβεβλημένου ατόμου.

Για κάποιον λόγο ο Ντοστογέφσκι, διαβάζοντας στη φυλακή τη Βίβλο στράφηκε στη θρησκεία με έναν δικό του μοναδικό τρόπο.

Το άρθρο Διηγήματα Ντοστογέφσκι εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Η νεαρή Σάρα ζει στο εξοχικό σπίτι των γονιών της στο Εθνικό πάρκο Σούμαβα στη νότια Τσεχία. Κάθε πρωί φοράει τα φθαρμένα ορειβατικά παπούτσια του πατέρα της, παίρνει το καλαθάκι της με μια πάνινη πετσέτα κουζίνας, ένα μικρό αιχμηρό σουγιά και ξεκινάει για το δάσος. Εδώ και επτά χρόνια ακολουθεί το ίδιο μονοπάτι επτά χρόνια, από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο μαζεύει εκεί μανιτάρια και τα πουλάει για λίγα κέρματα στην μπιραρία του χωριού.

Σαν μια σύγχρονη ερημίτισσα, από πεποίθηση, δεν κάνει παρέα με κανέναν, ούτε εγκαταλείπει το δάσος. Καμιά φορά ταξιδεύει στην πόλη Πίλσεν, στην ψυχίατρό της, για να την πείσει πως βρίσκεται σε ήρεμη ψυχική κατάσταση.

Τη ζωή της Σάρας δεν θα την αλλάξει σημαντικά ούτε η είδηση του θανάτου της μητέρας της. Θα παραβρεθεί στην κηδεία της, θα βρεθεί με τα αδέλφια της, από τα οποία έχει αποξενωθεί πολλά χρόνια, και θα επιστρέψει πάλι στο δάσος.

Αυτό όμως που φαίνεται αμυδρά στην επιφάνεια, κοχλάζει κάτω από αυτήν. Η κακοποίησή της από τους γονείς της, στην τρυφερή παιδική της ηλικία, της άφησε πολύ βαριά ψυχικά τραύματα.

Το εξοχικό στο δάσος σιγά σιγά καταρρέει. Τα χρήματα που βγάζει πουλώντας μανιτάρια είναι λίγα.

Έτσι λοιπόν η Σάρα θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει τον τρόπο ζωής της, που βασίζεται στο μάζεμα των μανιταριών. Υπάρχει μόνο ένας και μοναδικός τρόπος διαφυγής, πρέπει να πάψει να κρύβει μέσα της τις πληγές από τα παιδικά της τραύματα.

Η Viktorie Hanisova αναρωτιέται με ειλικρίνεια και με περισσή ευαισθησία, τι αντέχει μια παιδική ψυχή και, πού βρίσκονται τα όρια της οικογένειας.

Το μυθιστόρημα «Συλλέκτρια μανιταριών» είναι η ιστορία μιας αποτυχημένης προσπάθειας να ξεφύγει κανείς από το ψυχικό παιδικό του τραύμα. Τις περισσότερες φορές είναι αδύνατο να ξεφύγει κανείς από αυτό για την υπόλοιπη ζωή του.

Η Viktorie Hanisova αναρωτιέται με ειλικρίνεια και με περισσή ευαισθησία, τι αντέχει μια παιδική ψυχή και, πού βρίσκονται τα όρια της οικογένειας.

Το μυθιστόρημα «Συλλέκτρια μανιταριών» είναι η ιστορία μιας αποτυχημένης προσπάθειας να ξεφύγει κανείς από το ψυχικό παιδικό του τραύμα. Τις περισσότερες φορές είναι αδύνατο να ξεφύγει κανείς από αυτό για την υπόλοιπη ζωή του.

Το άρθρο Συλλέκτρια μανιταριών εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.