Μετάφραση: Σοφία Λαζαρίδου

Το άρθρο Φύλαξε μου τις αγελάδες εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Η Brainard υφαίνει με μαεστρία μια ρομαντική και δυνατή αφήγηση που εκτυλίσσεται στο χαοτικό σκηνικό της Ανατολικής Ασίας του 20ού αιώνα. Με οξυδερκή ματιά στους τρόμους του πολέμου και στην ιαπωνική εισβολή στις Φιλιππίνες κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Μαγκνταλένα είναι ένα έντονο, συναρπαστικό, ένα εξαιρετικό σάγκα που θα θέλεις να διαβάσεις. Η Cecilia Manguerra Brainard αναδεικνύεται ως μια χαρισματική δημιουργός, η αφηγηματική μαεστρία της οποίας καθηλώνει τον αναγνώστη από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα.
— Midwest Book Review
«Σπάνια συναντώ τόσο εκλεπτυσμένη δεινότητα στην αφήγηση όσο στις σελίδες αυτού του μυθιστορήματος. Εδώ, η συγγραφέας χρησιμοποιεί το σκηνικό των υπό ιαπωνική κατοχή Φιλιππίνων για να δώσει τη μέγιστη δυνατή ένταση, συγκλονίζοντας συναισθηματικά τον αναγνώστη χωρίς καμία παραχώρηση και χωρίς έλεος. Πεθαίνεις μέσα σου και ξαναγεννιέσαι όταν σε πλημμυρίζει η ελπίδα- και αυτό είναι κάτι που θα συμβεί».
— Γ. Alma Anonas-Carpio, Philippines Graphic

Βιογραφικό: Η Cecilia Manguerra Brainard μεγάλωσε στην παραθαλάσσια πόλη Σέμπου στις Φιλιππίνες, ένα μέρος που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τα γραπτά της. Στο βιβλίο Μαγκνταλένα αντλεί από τις αναμνήσεις της από την Αμερικανική Αεροπορική Βάση στο γειτονικό νησί Μακτάν.

Τα τρία της μυθιστορήματα: When the Rainbow Goddess Wept, Magdalena και The Newspaper Widow, διαδραματίζονται (τουλάχιστον εν μέρει) στον μυθικό τόπο «Ubec» (αντιστροφή του ονόματος Cebu). Το Ubec εμφανίζεται επίσης στις συλλογές διηγημάτων της: Woman in Horns and Other Stories, Acapulco at Sunset and Other Stories, Vigan and Other Stories, καθώς και στη Selected Short Stories.

Η Cecilia έχει επίσης επιμεληθεί πολλές εκδόσεις, όπως τη δημοφιλή ανθολογία Growing Up Filipino: Stories for Young Adults και τη συνέχειά της, Growing Up Filipino II.

Έχει διδάξει στο πρόγραμμα Δημιουργικής Γραφής του UCLA Extension, καθώς και στα UCLA, USC και στο California State Summer School for the Arts (CSSSA). Συνεχίζει να δίνει διαλέξεις και να συμμετέχει σε λογοτεχνικές εκδηλώσεις, όπως στο Shakespeare and Company στο Παρίσι, στο Culture Rapide (Παρίσι), στο Beyond Baroque, στο PEN, στο Coming Together στο Σκόκι του Ιλινόις, στο Second Literary Symposium στο Τενεσί, στα Filipino American International Book Festivals, στα Cebu Literary Festivals και σε πολλά πανεπιστήμια στις Φιλιππίνες και στις ΗΠΑ.

Ως πρώην μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της συγγραφικής οργάνωσης PEN, εκπροσώπησε το PEN USA West σε διεθνείς συναντήσεις στη Βαρκελώνη και στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα. Υπηρέτησε ως στέλεχος σε οργανισμούς όπως το Midnight Special Cultural Center, την PAAWWW (Pacific Asian American Women Writers West) και το Arts & Letters στο Cal State University του Λος Άντζελες.

Η Cecilia είναι συνιδρύτρια της PAWWA (Philippine American Women Writers and Artists), μιας ομάδας υποστήριξης που χρηματοδοτήθηκε από το California Arts Council. Είναι ιδρύτρια και υπεύθυνη του PALH (Philippine American Literary House), ενός μικρού εκδοτικού οίκου αφιερωμένου στη φιλιππινοαμερικανική λογοτεχνία. Παραμένει ενεργό μέλος των λογοτεχνικών κοινοτήτων των Φιλιππίνων και των Φιλιππινέζων της διασποράς.

Μετάφραση: Στέργια Κάββαλου

Το άρθρο Μαγκνταλένα εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Η Σκλήθρα του Βλαντίμιρ Ζαζούμπριν, ενώ είναι γραμμένη από το 1923 δημοσιεύθηκε μόλις το 1989. Είναι ένα πολύ σκληρό μέχρι αποτροπιασμού τεκμήριο για τον Κόκκινο Τρόμο στη Σοβιετική Ένωση. Το έργο διαδραματίζεται στη Σιβηρία, στα πρώτα χρόνια της Επανάστασης και παρουσιάζει την καθημερινότητα ενός εκτελεστή της ΤσεΚα, ο οποίος βασανίζει και εκτελεί αντιφρονούντες και «αντεπαναστάτες».

Η νουβέλα ακολουθεί τον εσωτερικό κόσμο του ήρωα, ο οποίος βυθίζεται σε υπαρξιακή κρίση καθώς παλεύει να συμβιβάσει τη βία που ασκεί με την πίστη του στην επανάσταση. Μέσα από τις συνομιλίες του με συντρόφους και κρατούμενους, ο αναγνώστης βλέπει πώς ο ιδεολογικός φανατισμός οδηγεί στην απανθρωπιά. Ο ήρωας, ενώ αρχικά πιστεύει ότι υπηρετεί έναν «μεγάλο σκοπό», σταδιακά συνειδητοποιεί ότι έχει μετατραπεί σε εργαλείο μηχανικής βίας.

Η νουβέλα αποτυπώνει με κοφτή, σκληρή και ρυθμική γραφή, τη σύγκρουση ανάμεσα στο ιδεολογικό καθήκον και την ανθρώπινη ηθική.
Η Σκλήθρα είναι μια καταγγελία του ολοκληρωτισμού και του μηχανισμού της βίας, η οποία συντρίβει θύματα και θύτες. Η επανάσταση απεικονίζεται σαν μια απαιτητική «όμορφη και σκληρή ερωμένη», η οποία τον οδηγεί στον όλεθρο.

Μετάφραση από τα ρωσικά: Ελένη Κατσιώλη

Συγγραφέας: Vladimir Zazubrin

Ο Ρώσος συγγραφέας, σεναριογράφος και μοντέρ Βλαντίμιρ Γιάκοβλεβιτς Ζαζούμπριν (ψευδώνυμο του Ζουμπτσόφ, 1895-1937) ήταν γνωστός για το πολιτικά φορτισμένο έργο του. Υπηρέτησε στον Λευκό Στρατό του Κολτσάκ, όμως το 1919 προσχώρησε στους Κόκκινους. Εκείνη την περίοδο έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα Οι δύο κόσμοι, το οποίο ενστερνιζόταν την κομμουνιστική ιδεολογία και έγινε δεκτό με επαίνους από τον Λένιν και τον Γκόρκι. Η γραφή του χαρακτηριζόταν από έντονους συμβολισμούς και σκληρότητα, απόλυτα ευθυγραμμισμένη με το πνεύμα του Κόμματος.

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος, συμμετείχε στη διαμόρφωση της σοβιετικής λογοτεχνίας στη Σιβηρία κυρίως μέσα από το περιοδικό Σιβηρικά Φώτα, όπου έπαιξε ενεργό ρόλο στην ανάδειξη νέων συγγραφέων. Το 1923 έγραψε τη νουβέλα Η Σκλήθρα, στην οποία καταδίκαζε τον Κόκκινο Τρόμο. Ο τίτλος αντλείται από την παροιμία «Όταν κόβουν το δάσος, οι σκλήθρες πετάνε», η οποία χρησιμοποιούνταν για να δικαιολογήσει τις παράπλευρες απώλειες στο όνομα του «μεγάλου σκοπού».

Η Σκλήθρα τον έφερε σε σύγκρουση με το Κόμμα, με συνέπεια το 1928 να διαγραφεί από το ΚΚΣΕ ως συμμετέχων στην αντιπολίτευση. Παρά τη συνέχιση της συγγραφικής του δράσης στη Μόσχα, με έργα που σχετίζονταν με την κολεκτιβοποίηση, το 1937 συνελήφθη από τη ΝιΚαΒεΝτε για τρομοκρατική δράση και εκτελέστηκε. Το 1957 αποκαταστάθηκε. Η Σκλήθρα μεταφράστηκε στ’ αγγλικά με τον τίτλο Ο Τσεκίστας. Επίσης μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1992, από μια ρωσο-γαλλική παραγωγή σε σκηνοθεσία του Αλεξάντρ Ρογκόζκιν, η οποία είχε και πάλι τον τίτλο Ο Τσεκίστας.

Το άρθρο Η σκλήθρα εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Στο Αυτό θα έπρεπε να είναι γραμμένο στον ενεστώτα, η Χέλε Χέλε αποτυπώνει με μοναδική ακρίβεια κι ευαισθησία τις στιγμές που συχνά προσπερνάμε. Με τη χαρακτηριστική μινιμαλιστική γραφή της και με αφήγηση γεμάτη υπονοούμενα, δημιουργεί το πορτρέτο της ανθρώπινης μοναξιάς και των μικρών, σιωπηλών αποφάσεων που καθορίζουν τη ζωή μας.

Ένα αριστούργημα λεπτότητας και συγκίνησης από μία από τις σημαντικότερες φωνές της σύγχρονης δανικής λογοτεχνίας.

Συγγραφέας: Helle Helle

Μετάφραση: Στέργια Κάββαλου

Το άρθρο Αυτό θα έπρεπε να είναι γραμμένο στον ενεστώτα εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

• Η Marianne Fritz, που γεννήθηκε το 1948 στο Weiz της Στιρίας και πέθανε το 2007 στη Βιέννη, ήταν μια πολυβραβευμένη συγγραφέας η οποία σε όλη της τη ζωή απέφευγε σε ακραίο βαθμό τη δημοσιότητα. Στα κυριότερα έργα της περιλαμβάνονται τα Dessen Sprache du nicht verstehen και Naturgemäß I-III.

Μετάφραση από τα γερμανικά: Αλεξάνδρα Παύλου

Το άρθρο Η βαρύτητα των συνθηκών εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

μεταφρασμένα από τα ρωσικά.

Το βιβλίο περιέχει τα εξής διηγήματα:

Πολζουνκόφ

Ο κύριος Προχάρτσιν

Διήγημα σε εννέα επιστολές

Μετάφραση από τα ρωσικά: Ελένη Κατσιώλη

Από την εισαγωγή

Η λογοτεχνική δημιουργία του Φιόντορ Ντοστογέφσκι θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο καθαρά ορατές περιόδους. Η πρώτη είναι μια μικρή περίοδος, από το 1845 έως το 1849, στη διάρκεια της οποίας κάνει τα πρώτα βήματα στη λογοτεχνία. Παράλληλα αναμειγνύεται με την πολιτική οργάνωση των Ουτοπιστών Σοσιαλιστών με εμπνευστή τον Πετρασέφσκι. Έχοντας γλιτώσει με χάρη τη θανατική ποινή, η οποία μετατράπηκε σε καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία, μας χάρισε το σπουδαίο ντοκουμέντο για τη ζωή στη φυλακή Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων. Η δεύτερη περίοδος της ζωής του διαιρείται σε δύο μέρη, από την απελευθέρωσή του το 1854 έως το 1859 που ήταν υποχρεωμένος να ζει στη Σιβηρία, και την επιστροφή του στην Πετρούπολη έως το τέλος της ζωής του το 1881, κατά την οποία θα μας χαρίσει τα μεγάλα έργα.

Τα τρία διηγήματα που περιέχονται σε αυτήν τη συλλογή είναι πρώιμα έργα, μεταξύ 1846 και 1847, έργα τα οποία δεν συμπεριλήφθηκαν στις σοβιετικές συλλογές. Προσπάθησε να τα δημοσιεύσει σε σατιρικό περιοδικό, αλλά δεν πέρασαν από τη λογοκρισία. Αντίθετα με τον προγενέστερό του Γκόγκολ, που θέλει να ξυπνήσει στον αναγνώστη τη συμπάθεια για τον «ταλαίπωρο άνθρωπο», ο Ντοστογιέφσκι θέλει να δώσει στον κατώτερο πάμπτωχο δημόσιο υπάλληλο Ντεβούσκιν, τον ήρωα του μυθιστορήματος Φτωχοί άνθρωποι, την ευκαιρία να μιλήσει για ό,τι τον προσβάλλει. Η ομιλία του Ντεβούσκιν αντικατοπτρίζει το ψυχολογικό σύμπλεγμα ενός ταπεινωμένου και προσβεβλημένου ατόμου.

Για κάποιον λόγο ο Ντοστογέφσκι, διαβάζοντας στη φυλακή τη Βίβλο στράφηκε στη θρησκεία με έναν δικό του μοναδικό τρόπο.

Το άρθρο Διηγήματα Ντοστογέφσκι εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Η νεαρή Σάρα ζει στο εξοχικό σπίτι των γονιών της στο Εθνικό πάρκο Σούμαβα στη νότια Τσεχία. Κάθε πρωί φοράει τα φθαρμένα ορειβατικά παπούτσια του πατέρα της, παίρνει το καλαθάκι της με μια πάνινη πετσέτα κουζίνας, ένα μικρό αιχμηρό σουγιά και ξεκινάει για το δάσος. Εδώ και επτά χρόνια ακολουθεί το ίδιο μονοπάτι επτά χρόνια, από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο μαζεύει εκεί μανιτάρια και τα πουλάει για λίγα κέρματα στην μπιραρία του χωριού.

Σαν μια σύγχρονη ερημίτισσα, από πεποίθηση, δεν κάνει παρέα με κανέναν, ούτε εγκαταλείπει το δάσος. Καμιά φορά ταξιδεύει στην πόλη Πίλσεν, στην ψυχίατρό της, για να την πείσει πως βρίσκεται σε ήρεμη ψυχική κατάσταση.

Τη ζωή της Σάρας δεν θα την αλλάξει σημαντικά ούτε η είδηση του θανάτου της μητέρας της. Θα παραβρεθεί στην κηδεία της, θα βρεθεί με τα αδέλφια της, από τα οποία έχει αποξενωθεί πολλά χρόνια, και θα επιστρέψει πάλι στο δάσος.

Αυτό όμως που φαίνεται αμυδρά στην επιφάνεια, κοχλάζει κάτω από αυτήν. Η κακοποίησή της από τους γονείς της, στην τρυφερή παιδική της ηλικία, της άφησε πολύ βαριά ψυχικά τραύματα.

Το εξοχικό στο δάσος σιγά σιγά καταρρέει. Τα χρήματα που βγάζει πουλώντας μανιτάρια είναι λίγα.

Έτσι λοιπόν η Σάρα θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει τον τρόπο ζωής της, που βασίζεται στο μάζεμα των μανιταριών. Υπάρχει μόνο ένας και μοναδικός τρόπος διαφυγής, πρέπει να πάψει να κρύβει μέσα της τις πληγές από τα παιδικά της τραύματα.

Η Viktorie Hanisova αναρωτιέται με ειλικρίνεια και με περισσή ευαισθησία, τι αντέχει μια παιδική ψυχή και, πού βρίσκονται τα όρια της οικογένειας.

Το μυθιστόρημα «Συλλέκτρια μανιταριών» είναι η ιστορία μιας αποτυχημένης προσπάθειας να ξεφύγει κανείς από το ψυχικό παιδικό του τραύμα. Τις περισσότερες φορές είναι αδύνατο να ξεφύγει κανείς από αυτό για την υπόλοιπη ζωή του.

Η Viktorie Hanisova αναρωτιέται με ειλικρίνεια και με περισσή ευαισθησία, τι αντέχει μια παιδική ψυχή και, πού βρίσκονται τα όρια της οικογένειας.

Το μυθιστόρημα «Συλλέκτρια μανιταριών» είναι η ιστορία μιας αποτυχημένης προσπάθειας να ξεφύγει κανείς από το ψυχικό παιδικό του τραύμα. Τις περισσότερες φορές είναι αδύνατο να ξεφύγει κανείς από αυτό για την υπόλοιπη ζωή του.

Το άρθρο Συλλέκτρια μανιταριών εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Ο Νέστωρ Μαχνό κατηγορήθηκε από τους μπολσεβίκους ότι διεξήγαγε πογκρόμ εναντίον των Εβραίων της Ουκρανίας. Ο ίδιος το αρνείται και απευθύνεται με επιστολή «Προς τους απανταχού Εβραίους», για να αποκρούσει τις εναντίον του κατηγορίες. Επίσης, αντιπαραθέτει ονόματα μαχητών – συντρόφων του εβραϊκής καταγωγής, οι οποίοι δρούσαν μαζί του, στο στράτευμα του, τη Μαχνοφσίνα. Και επιπλέον, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, όσοι από τους μαχητές του συμμετείχαν αυτοβούλως σε τέτοιες πράξεις εκτελούνταν επιτόπου.

Ο Μαχνό ηγήθηκε ενός αγροτικού κινήματος, το οποίο μετεξελίχθηκε πολύ σύντομα στον «Επαναστατικό Αντάρτικο Στρατό της Ουκρανίας». Αριθμούσε 50.000 μαχητές. Ένας αριθμός, σχεδόν, ανάλογος με τον Δημοκρατικό Στρατό της Ελλάδας στην πιο μεγάλη του ανάπτυξη, αριθμός καθόλου αμελητέος. Αυτός ο σχεδόν αγράμματος επαναστάτης πολύ σύντομα ίδρυσε ένα κράτος, την Ελεύθερη Επικράτεια ή Μαχνοφσίνα ή Μαχνοβία, στα ανατολικά της Ουκρανίας. Το κράτος αυτό δεν ευδοκίμησε, ο Μαχνό όμως πρόλαβε να εκδώσει διατάγματα για τη λειτουργία του καθώς και νόμισμα, το παλιό καρμπόβανετς, υποτιμημένο και σφραγισμένο με την υπογραφή του.

Έρευνα & Μετάφραση: Ελένη Κατσιώλη

Το άρθρο Νέστωρ Μαχνό εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Η Ζεμάιτε αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη συγγραφέα της Λιθουανίας, Στις τρεις νουβέλες που περιλαμβάνει ο τόμος περιγράφονται με ρεαλιστικό ύφος και δημώδη, λαϊκή γλώσσα, προβλήματα της εποχής εκείνης στη λιθουανική επαρχία, όπως η κακοπαντρεμένη νύφη, η δυστυχία που φέρνει η κυριαρχία του χρήματος στη ζωή των απλών ανθρώπων, αλλά και η ευτυχία και η δύναμη που αντλείται από το αν ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει τον ή την σύντροφο που επιθυμεί, χωρίς παρεμβάσεις άλλων, κυρίως κοινωνικοοικονομικού χαρακτήρα.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα των τριών ιστοριών είναι αφ’ ενός το φυσικό τοπίο της λιθουανικής επαρχίας, που περιγράφεται με λυρισμό και βαθιά αγάπη, αλλά και ως σταθερή αξία, σε αντίθεση με την ευμετάβολη συμπεριφορά και το αβέβαιο πεπρωμένο των ανθρώπων, σαν, θα έλεγε κανείς παρηγοριά για μια σκληρή ζωή.

Το άρθρο Η νύφη εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.

Η Σίγκριντ Ούντσετ (Sigrid Undset, 20 Μαΐου 1882 – 10 Ιουνίου 1949) ήταν Νορβηγίδα μυθιστοριογράφος, που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1928. Η Ούντσεντ γεννήθηκε στο Καλουντμπόργκ της Δανίας, αλλά η οικογένειά της μετακόμισε στη Νορβηγία όταν εκείνη ήταν δύο ετών. Το 1924 ασπάστηκε τον καθολικισμό. Διέφυγε από τη Νορβηγία και κατέφυγε στις ΗΠΑ το 1940 εξαιτίας της αντίθεσής της στη Ναζιστική Γερμανία και τη γερμανική κατοχή, αλλά επέστρεψε μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945. Το γνωστότερο έργο της είναι το Kristin Lavransdatter (το όνομα της πρωταγωνίστριας), μια τριλογία για τη ζωή στη Νορβηγία τον Μεσαίωνα, γύρω στο 1300 μ.Χ., που απεικονίζεται μέσω των εμπειριών μιας γυναίκας από τη γέννηση μέχρι τον θάνατό της. Οι τρεις τόμοι της εκδόθηκαν από το 1920 ως το 1922 και τιτλοφορούνται: Το στεφάνι (Kransen), Κυρά του σπιτιού (Husfrue) και Ο σταυρός (Korset). Η Ούντσετ ξεκίνησε το συγγραφικό της έργο σε ηλικία 22 ετών, και παρά τις πρώτες απορρίψεις εκ μέρους εκδοτών, γνώρισε στη συνέχεια μεγάλη επιτυχία. Πειραματίστηκε με νεωτεριστικά σχήματα λόγου στα μυθιστορήματά της, όπως ο εσωτερικός μονόλογος. Στα έργα της πραγματεύεται με ρεαλισμό ζωές απλών ανθρώπων της Νορβηγίας, τόσο κατά τον Μεσαίωνα όσο και συγχρόνων της, με κύριο θέμα τον έρωτα, τον γυναικείο ρομαντισμό και τη γυναικεία απιστία, τον γάμο και τις σχέσεις. Συχνά θεωρήθηκε προκλητική για τα ήθη της εποχής, καθώς οι ηρωίδες της ήταν πολλές φορές άπιστες σύζυγοι. Τα μυθιστορήματά της είναι αφενός ιστορικά–κοινωνιολογικά (όταν πρόκειται για την εποχή του νορβηγικού Μεσαίωνα), αφετέρου υπαρξιακά και αισθηματικά. Έγινε μέλος της Ένωσης Νορβηγών Συγγραφέων το 1907 και από το 1933 ως το 1935 ήταν επικεφαλής του Λογοτεχνικού Συμβουλίου της, υπηρετώντας τελικά ως πρόεδρος της ένωσης από το 1936 ως το 1940. Η Ούντσετ πέθανε σε ηλικία 67 ετών στο Λιλλεχάμερ της Νορβηγίας, όπου είχε ζήσει από το 1919 ως το 1940. Στο ίδιο μέρος αναπαύονται η κόρη της και ο γιος της, ο οποίος σκοτώθηκε πολεμώντας τους Γερμανούς όταν εισέβαλαν στη Νορβηγία.

Μετάφραση και επίμετρο: Σωτήρης Σουλιώτης

Επιμέλεια: Βίκυ Πορφυρίδου

Το άρθρο Kristin Lavransdatter – Το στεφάνι εμφανίστηκε πρώτα στο Εκδόσεις Λέμβος.